Porady

Historia i udomowienie świnek morskich

Historia i udomowienie świnek morskich

Świnki morskie (Cavia porcellus) to małe gryzonie hodowane w południowoamerykańskich górach Andów nie jako przyjazne zwierzęta, ale przede wszystkim na obiad. Nazywane cuys, rozmnażają się szybko i mają duże mioty. Dziś święta świnki morskiej związane są z ceremoniami religijnymi w całej Ameryce Południowej, w tym świętami związanymi z Bożym Narodzeniem, Wielkanocą, Karnawałem i Bożym Ciałem.

Nowoczesne udomowione dorosłe świnki morskie mają od ośmiu do jedenastu cali długości i ważą od jednego do dwóch funtów. Żyją w haremie, w przybliżeniu od jednego mężczyzny do siedmiu kobiet. Mioty to na ogół trzy do czterech szczeniąt, a czasem nawet osiem; okres ciąży wynosi trzy miesiące. Ich żywotność wynosi od pięciu do siedmiu lat.

Data i miejsce udomowienia

Świnki morskie zostały udomowione od dzikiej cavy (najprawdopodobniej Cavia tschudii, chociaż sugerują niektórzy uczeni Cavia aperea), znalezione dzisiaj na zachodzie (C. tschudii) lub centralny (C. aperea) Andy. Uczeni uważają, że udomowienie nastąpiło między 5000 a 7 000 lat temu w Andach. Zmiany zidentyfikowane jako skutki udomowienia to zwiększony rozmiar ciała i rozmiar ściółki, zmiany w zachowaniu i zabarwienie włosów. Cuys to naturalnie szare, udomowione kufle mają wielokolorowe lub białe włosy.

Trzymanie świnek morskich w Andach

Ponieważ zarówno dzikie, jak i domowe formy świnek morskich można badać w laboratorium, badania behawioralne różnic zostały zakończone. Różnice między dzikimi i domowymi świnkami morskimi są w pewnym stopniu behawioralne, a częściowo fizyczne. Dzikie cuys są mniejsze i bardziej agresywne i zwracają większą uwagę na swoje lokalne środowisko niż domowe, a dzikie cuysy nie tolerują się nawzajem i żyją w haremie z jednym samcem i kilkoma samicami. Domowe świnki morskie są większe i bardziej tolerancyjne wobec grup obejmujących wiele samców i wykazują zwiększony poziom wzajemnej opieki społecznej oraz zwiększone zachowanie zalotów.

W tradycyjnych andyjskich domach kuwety były (i są) trzymane w pomieszczeniach, ale nie zawsze w klatkach; wysoki kamienny próg przy wejściu do pokoju zapobiega ucieczce cuys. Niektóre gospodarstwa domowe budują specjalne pokoje lub szuflady na kuwety, lub częściej trzymają je w kuchni. Większość andyjskich gospodarstw domowych utrzymywała co najmniej 20 cuys; na tym poziomie, stosując zrównoważony system żywienia, rodziny andyjskie mogłyby produkować co najmniej 12 funtów mięsa miesięcznie bez zmniejszania stada. Świnkom morskim karmiono jęczmień i skrawki kuchenne warzyw, a pozostałość z produkcji piwa chicha (kukurydzianego). Cuys ceniono w lekach ludowych, a ich wnętrzności wykorzystywano do wywoływania choroby u ludzi. Tłuszcz podskórny od świnki morskiej zastosowano jako balsam ogólny.

Archeologia i świnka morska

Pierwsze dowody archeologiczne na wykorzystanie świnek morskich przez ludzi pochodzą z około 9 000 lat temu. Być może udomowiono je już w 5000 rpne, prawdopodobnie w Andach Ekwadoru; archeolodzy odzyskali spalone kości i kości z odciętymi śladami od środkowych złóż począwszy od tego czasu.

Do 2500 pne w miejscach takich jak Świątynia Krzyżowanych Dłoni w Kotosh i Chavin de Huantar cuy szczątki są związane z zachowaniami rytualnymi. Doniczki z wizerunkami Cuy zostały wykonane przez Moche (około AD 500-1000). Naturalnie zmumifikowane cuys zostały odzyskane ze strony Nasca w Cahuachi i późnej prehispanicznej strony Lo Demas. W Cahuachi odkryto cache 23 dobrze zachowanych osobników; kojce świnki morskiej zidentyfikowano w miejscu Chimu w Chan Chan.

Hiszpańscy kronikarze, w tym Bernabe Cobo i Garcilaso de la Vega, pisali o roli świnki morskiej w dietach i rytuałach Inków.

Zostać zwierzakiem

Świnki morskie zostały wprowadzone do Europy w XVI wieku, ale jako zwierzęta domowe, a nie pożywienie. Pozostałości jednej świnki morskiej odkryto niedawno podczas wykopalisk w mieście Mons w Belgii, reprezentujących najwcześniejszą archeologiczną identyfikację świnek morskich w Europie - i podobną w czasie do XVII-wiecznych obrazów ilustrujących te stworzenia, takich jak 1612 " Garden of Eden ”Jana Brueghela Starszego. Wykopaliska na miejscu proponowanego parkingu ujawniły dzielnicę mieszkalną, która była zamieszkana od czasów średniowiecza. Szczątki obejmują osiem kości świnki morskiej, wszystkie znalezione w piwnicy klasy średniej i przylegającym do niej szambie, z radiowęglem datowanym na lata 1550-1640 ne, krótko po podboju Ameryki Południowej przez Hiszpanię.

Odzyskane kości obejmowały pełną czaszkę i prawą część miednicy, co prowadzi Pigière i in. (2012), aby stwierdzić, że ta świnia nie została zjedzona, lecz raczej trzymana jako zwierzę domowe i odrzucona jako kompletna tusza.

Źródła

Historia świnki morskiej od archeologa Michaela Forstadta.

Asher, Matthias. „Dominują duże samce: ekologia, organizacja społeczna i system kojarzenia dzikich kawiorów, przodków świnki morskiej”. Behavioural Ecology and Sociobiology, Tanja Lippmann, Jörg Thomas Epplen i in., Research Gate, lipiec 2008.

Gade DW. 1967. Świnka morska w andyjskiej kulturze ludowej.Przegląd geograficzny 57(2):213-224.

Künzl C i Sachser N. 1999. Behawioralna endokrynologia udomowienia: Porównanie świnki morskiej domowej (Cavia apereaf.porcellus) i jej dzikiego przodka, Cavy (Cavia aperea).Hormony i zachowanie 35(1):28-37.

Morales E. 1994. Świnka morska w gospodarce andyjskiej: od zwierząt domowych do towarów rynkowych. Latin American Research Review 29 (3): 129-142.

Pigière F, Van Neer W, Ansieau C i Denis M. 2012. Nowe dowody archeozoologiczne na wprowadzenie świnki morskiej do Europy.Journal of Archaeological Science 39(4):1020-1024.

Rosenfeld SA. 2008. Pyszne świnki morskie: badania sezonowości i wykorzystanie tłuszczu w przedkolumbijskiej diecie andyjskiej.Quaternary International 180(1):127-134.

Sachser, Norbert. „O świnkach domowych i dzikich: badania z zakresu socjofizjologii, udomowienia i ewolucji społecznej”. Naturwissenschaften, tom 85, wydanie 7, SpringerLink, lipiec 1998.

Sandweiss DH i Wing ES. 1997. Ritual Rodents: The Guinea Pigs of Chincha, Peru.Journal of Field Archaeology 24(1):47-58.

Simonetti JA i Cornejo LE. 1991. Archeologiczne dowody konsumpcji gryzoni w środkowym Chile.Starożytność Ameryki Łacińskiej 2(1):92-96.

Spotorno AE, Marin JC, Manriquez G, Valladares JP, Rico E i Rivas C. 2006. Starożytne i współczesne kroki podczas udomowienia świnek morskich (Cavia porcellus L.).Journal of Zoology 270:57-62.

Stahl PW. 2003. Przedkolumbijskie zwierzę andyjskie udomawia na skraju imperium.Archeologia Świata 34(3):470-483.

Trillmich F, Kraus C, Künkele J, Asher M, Clara M, Dekomien G, Epplen JT, Saralegui A i Sachser N. 2004. Różnicowanie na poziomie gatunku dwóch par tajemniczych gatunków dzikich kawiorów, rodzajów Cavia i Galea, z omówienie związku między systemami społecznymi a filogenezą w Caviinae.Canadian Journal of Zoology 82:516-524.

Obejrzyj wideo: Świnka morska - oswajanie i łączenie świnek morskich - metody! (Sierpień 2020).