Nowy

Recenzja książki „The Picture of Dorian Gray”

Recenzja książki „The Picture of Dorian Gray”

Jedyna powieść Oscara Wilde'a Obraz Doriana Graya (1891) to klasyczny przykład estetyki literatury angielskiej z końca XIX wieku. Maksyma estetyki „sztuka dla sztuki” znajduje odzwierciedlenie w otwarciu powieści, która określa cel sztuki, by „odkryć sztukę i ukryć artystę”.

Dla większego nacisku Wilde określa artystę jako wolnego od etycznych współczucia i chorobowości. Nawet książki są postrzegane jako „dobrze napisane” lub „źle napisane”, a nie jako moralne lub niemoralne. Po tym wstępie na temat sztuki i piękna Wilde tka fabułę, która eksploruje problem do sedna.

Fabuła Obraz Doriana Graya, jeśli jest postrzegany niezależnie od dowcipu i epigramów lorda Henryka, jest poważny, a czasem nawet ponury. Dorian Gray jest młodym i przystojnym mężczyzną, którego zamożny przyjaciel Lord Henry zabiera go do kochającego sztukę malarza, Basila Hallwarda. Malarz robi zdjęcie Doriana Graya, fascynującego dzieła, które sprawia, że ​​Dorian chce przestać się starzeć. Jego życzenie zostało spełnione, a obraz zaczyna się starzeć zamiast młodego Doriana. Konsekwencją jest katastrofa. Oscar Wilde stworzył zabawną opowieść, która nie kończy się zbyt szczęśliwie, ale kończy się pięknie z naszym spokojnym śpiewem lorda Henry'ego.

Styl i ustawienie

Każdy, kto przeczytał dramatyczną fikcję (w szczególności Oscar Wilde), nie będzie miał trudności z postrzeganiem stylu narracji jako bardziej dramatycznej niż powieści. Wilde nie ma obsesji na punkcie szczegółowego opisywania ustawień jako powieściopisarza z konstruktywnym nastawieniem. Ale zwięzłość opisu jest po mistrzowsku ujęta w ciepłych i dowcipnych rozmowach, które wypełniają większość powieści. Epigramy Lorda Henry'ego wystrzeliwują strzały delikatnej satyry na różne elementy społeczeństwa.

Kobiety, Ameryka, wierność, głupota, małżeństwo, romans, ludzkość i pogoda to tylko niektóre z licznych celów krytyki Wilde'a, które czytelnicy otrzymują od ostrego, ale słodkiego języka lorda Henryka. W ten sposób twittering lord staje się nieusuwalnym charakterem ze względu na łatwość wyrażania się i zazdrość. Jednak autor nie opiera się wyłącznie na mówionych słowach, aby wywrzeć wrażenie. Opisuje niektóre sceny słowami, które przywołują żywy obraz w umyśle czytelnika. Być może najlepszym z nich jest krótka podróż Dorian Gray poprzez ciemności i brudnych ulic, które stoją w natrętny przeciwieństwie do swojego luksusowego otoczenia, ale który również nosić niezwykłe podobieństwo do rodzaju życia on obejmował.

Postacie w obrazie Doriana Graya

Podobnie jak jego historie i sztuki, Oscar Wilde nie zatrudnia wielu postaci do prowadzenia historii swojej powieści. Prawie cała fabuła rozgałęzia się wokół Doriana, Lorda Henry'ego i artysty Basila. Drobne postacie, takie jak księżna Harleya, mają na celu inicjowanie lub rozwijanie tematów, które ostatecznie byłyby przedmiotem repartycji Lorda Henry'ego. Opis postaci i motywację ponownie pozostawia się głównie zdolnościom percepcyjnym czytelników. Wilde zawsze testuje estetykę swoich czytelników i im łatwiej jest się z usposobieniem jego postaci, tym większy wgląd zyskujesz.

Miłość własna i wrażliwość na piękno

Obraz Doriana Graya dotyczy więcej niż jednego tematu. Główny urok tematu piękna, jak się wydaje oczom, jest głównym przedmiotem powieści. Wilde ujawnia czułość miłości własnej lub narcyzmu, który czasami nie znajduje przedmiotu poza sobą. Piękno Doriana, w przeciwieństwie do sztuki Bazylego i statusu społecznego Lorda Henry'ego, jest bardziej podatne na rozkład z czasem.

Ale to nie ta słabość piękna starzenia się powoduje katastrofę naszego bohatera. To świadomość właściciela piękna w stosunku do własnego bogactwa wywołuje nieograniczony strach przed śmiercią - strach, który powoduje jego zgubę. W przeciwieństwie do lekkomyślności Lorda Henry'ego co do jego rangi, niepokój Doriana o efemeryczny charakter jego piękna jest pokazany jako prawdziwy wróg własnego ja.

Filozoficzne granice Oscara Wilde'a Obraz Doriana Graya są zbyt głębokie, by dotrzeć do celu. Powieść porusza kwestię samooceny przedstawionej w sztuce. Ponadto łączy reakcję emocjonalną osoby na jej własny wizerunek. Podczas gdy Dorian pozostaje młody i piękny, sam widok jego starzejącego się obrazu jest nieznośnie bolesny.

Byłoby zbyt zarozumiałe, aby to wywnioskować Obraz Doriana Graya jest dziełem piękna bez moralistycznego celu. Wilde nie był moralistą (jak wielu z nas już wie) i w książce nie ma wiele do podkreślenia kodeksu moralnego lub właściwego postępowania. Ale powieść, w jej ukrytym znaczeniu, nie jest pozbawiona lekcji moralnej. Łatwo zauważyć, że piękno jest ulotne i każda próba zaprzeczenia temu faktowi jest niemoralna. Przynosi ruinę, jak pokazuje przypadek Doriana Graya.

Obejrzyj wideo: Marsjanin + The picture of Dorian Gray - Z książką w ręce (Luty 2020).